Gdy opadną płatki

fot. sxc.hu


Kiedy żyjesz z kimś długo…

„Są osoby, które nigdy nie wyznały, że były szczęśliwe, choć często opowiadały o tym, ile szczęścia miały w życiu. Większość ludzi cierpi w milczeniu, ponieważ żyje bez miłości. Nie są w stanie o tym rozmawiać. Zrezygnowali. Mówią wciąż to, co Andre ciągle słyszy od innych: Nie jest już wprawdzie tak wspaniale jak dawniej, ale to przecież normalne. Opadły płatki z kwiatu. To naturalna kolej rzeczy. (Michael L. Meller „Prawda zaczyna się we dwoje”)

 

 

Andre cierpi, ponieważ nie przeżył swojego życia. Musi  stale – i to z całą otwartością – stawiać sobie następujące pytanie: Dlaczego jestem z kimś tak długo, żyję z nim w jednym pokoju – a jednak go nie dostrzegam? Dlaczego nigdy go nie słuchałem?  Dlaczego nigdy nie byłem z nim tak naprawdę? Dlaczego na niewielkiej przestrzeni nocą i dniem żyliśmy obok siebie, ale nie z sobą?

 

Jeśli żyjesz z kimś długo, nieustannie słyszysz:

O co chodzi?! Nie jest już wprawdzie tak wspaniale jak dawniej, ale to przecież normalne. Opadły płatki z kwiatu. To naturalne kolej rzeczy.

 

Dodano: 7 czerwca 2015
Nie podzielam tej opinii. Sądzę, że czas odpowiedzieć sobie na pytania: - Czy moje małżeństwo jest jeszcze w ogóle małżeństwem? - Czy jest w nim wciąż obecny element sacrum? Uwierz mi, to okropne uczucie, gdy nagle musisz powiedzieć: Mój Boże myślałem, że żyłem moje życie, ale w rzeczywistości nie żyłem wcale. Byłem aktorem. Nigdy nie żyłem tak naprawdę. Grałem rolę ojca, podobnie jak rolę męża. Byłem oszustem, reżyserem. Żyłem z kimś w jednym pokoju, ale nigdy go nie zauważałem. Nigdy nie słuchałem tego, co mówił; nigdy nie byłem z nim tak naprawdę. Owszem, wiem, że niektórzy ludzie żyją razem, lecz nie łączy ich żadna bliska relacja. Twarz jednego z nich mogłaby się zamienić w pysk wilka, a drugi by tego nie zauważył. W ogóle by tego nie zauważył. Cytowane fragmenty pochodzą z książki „Prawda zaczyna się we dwoje. Rozmowa sprzymierzeńcem związku” autorstwa Michaela L. Mellera, Jacek Santorski & Co Agencja Wydawnicza, Warszawa 2008, a także z filmu Louisa Malle’a „Mój obiad z Andre”. Teksty wybrała: Magdalena Łabieniec, psycholog
blog comments powered by Disqus