Ryzyko oswojenia

Człowiek naraża się na łzy, gdy raz pozwoli się oswoić.
Mały Książę, Antoine de Saint – Exupery

Dlaczego choć przecież bardzo chcemy kochać i być kochanymi, tak trudno przychodzi nam zaangażowanie się w relację z drugim człowiekiem? Co nam przeszkadza i nie pozwala w pełni otworzyć się na innych, a tym samym dać sobie szansy na szczęście we dwoje? Łatwiej pójść drogą na skróty zawierając powierzchowne i przelotne znajomości, aniżeli podjąć ryzyko zagłębienia się w pragnienia i ,,ciemne strony’’ drugiej osoby. A może przede wszystkim boimy się zajrzeć we własne wnętrze, by nie przekonać się przypadkiem, że nie jesteśmy tacy, jakimi chcielibyśmy siebie widzieć?

Zaangażowanie w jakąkolwiek  relację, związek czy przyjaźń, pojawia się wówczas, kiedy dokonujemy przejścia  od niepewności dotyczącej zawarcia związku do pewności i postanowienia, że  relacja ta jest dokładnie tym, czego chcemy. Tu nie ma miejsca na wahanie, jest  to decyzja, że z tym człowiekiem chcę wiązać swoją przyszłość, deklaracja  przynależności do kogoś i czas potwierdzenia tych postanowień działaniami. Nie  oznacza to, że na tym etapie jesteśmy wolni od obaw, raczej jesteśmy wtedy gotowi podjąć ryzyko, zawierzyć, że postawienie wszystkiego na jednej szali pozwoli nam na stworzenie dobrego związku. Trwałość związku zależy w dużej mierze od równomiernego rozkładu sił, czyli podobnego zaangażowania z dwóch stron. Brak zaangażowania ze strony jednej z osób         w związku czasowo jest możliwy, jednak w dłuższej perspektywie czasu może stać się przyczyną frustracji i pretensji.

 

Miej się na baczności!

Niektóre osoby szczególnie boją się zaangażowania, gdyż nieodłącznie towarzyszy im lęk przed popełnieniem błędu. Często taka postawa wynika z negatywnych uprzednich
doświadczeń, które okazały się na tyle bolesne i trudne do zaakceptowania, że
ciągle nimi żyjemy. Nie pozwalamy sobie na wejście w coś nowego, bo obawiamy
się, że scenariusz się powtórzy, a my znowu zostaniemy porzuceni ze złamanym
sercem. Chowamy żal i biczujemy się za popełnione błędy, powtarzając sobie
w duchu: już nigdy więcej nie dam się nabrać!

 

My heart is like an open highway!

Jedyne co można zrobić  to wybaczyć sobie i wyleczyć stare rany, zamknąć na zawsze rozdziały z  przeszłości, której upiory wciąż nas straszą. Otworzyć własne serce na innych
ludzi i dać sobie przyzwolenie na popełnianie błędów. Bardzo ważne,  by odbyć tę samotną podróż w głąb siebie i  sprawdzić, co jest powodem naszego lęku przed zaangażowaniem. Często są to  schematy myślenia i postępowania, które są tak silne, że bez uświadomienia ich sobie nie będziemy w stanie nauczyć się myśleć i działać w inny sposób.

Są także osoby, które potrzebują gwarancji, że ktoś ich nie zostawi, nie odejdzie, nie zrani oraz, że na pewno jest to ta właściwa dla nich osoba na całe życie. Oczywiście nikt
nikomu takiej gwarancji dać nie może, gdyż relacje ludzkie są niezwykle zmienne.
Nasze potrzeby, pragnienia zmieniają się, wciąż kształtuje się także nasza
osobowość, dorastamy. Sami, patrząc wstecz, nierzadko nie poznajemy osoby,
którą byliśmy jeszcze kilka lat temu. Zaufać – tylko tyle i aż tyle możemy
zrobić, by nie bać się podjęcia ryzyka bycia z wyjątkową dla nas osobą. W jednym
z amerykańskich filmów odbywa się rozmowa pomiędzy bohaterem cierpiącym na lęk
przed zaangażowaniem, a jego przyjacielem, który ma żonę i dwójkę dzieci. Ten
drugi próbuje przekonać tego pierwszego, że miłość nie jest niczym strasznym,
że może być najpiękniejszym doświadczeniem w życiu, nie należy się jej tylko
bać. Padają wtedy takie słowa: W miłości  są dwa scenariusze: chłopak traci dziewczynę lub dziewczyna traci chłopaka. Zawsze  ktoś zostaje sam. Tak się po prostu dzieje.
Jeśli tego nie zaakceptujesz przyjdzie Ci umrzeć we własnych ramionach.

Jeśli przyjmiemy, że ludzie tak samo  spotykają się, są ze sobą razem jak i rozstają się, łatwiej będzie nam  zaakceptować stratę, a odrzucenie nie będzie dla nas życiową tragedią, po której nie będziemy potrafili się pozbierać. Zaakceptowanie pewnych praw, które
od zawsze towarzyszyły człowiekowi i regulowały jego życie daje nam samym
spokój, pozwala sobie wybaczyć i nie gnębić się tym, co przecież nie do końca
było od nas zależne.

Jak mam rozpoznać swoją Drugą Połowę?

Nie bojąc się ryzyka. Ryzyka  porażki, odrzucenia, rozczarowań.

Nigdy nie wolno nam rezygnować z poszukiwania Miłości.
Ten, kto przestaje szukać, przegrywa życie.
[Paulo Coelho – Brida]

Trzeba pamiętać, że związek nieodzownie wiąże się z ryzykiem, a jedyne co można zrobić to zajrzeć w  swoje wnętrze i poszukać w nim prawdy na temat tego, czy dana osoba jest
właśnie tą, której szukaliśmy. Jeśli tak, należy wówczas uwierzyć i skoczyć, by
przekonać się czy mieliśmy rację – innej drogi nie ma.

Co się stanie, jeżeli  jednak się nie uda? Warto zadać sobie to pytanie. W przypadku rozpadu związku,  niezależnie od czasu jego trwania, otrzymamy cenną lekcję życia, będziemy mogli  wyciągnąć wnioski, dopisać kolejne doświadczenie na swoim koncie i poczuć się  dojrzalszymi, bogatszymi o nowe przydatne doznania. Sami decydujemy co zrobimy  z tymi negatywnymi przeżyciami i jaką korzyść z nich odniesiemy. Pławienie się
w rozpaczy i rozpamiętywanie starych niepowodzeń na pewno nie pomoże nam
rozwijać się i piąć do góry po drabinie życia, na której szczycie mamy przecież
stać się dojrzałymi i mądrymi ludźmi. Jeśli jednak założymy optymistyczny
scenariusz, że tym razem się uda i że spotkaliśmy osobę, z którą chcemy
stworzyć zdrową i wartościową relację, możemy doświadczyć prawdziwej, dojrzałej
więzi, kochać i być kochanymi, a więc zrealizować odwieczne pragnienie każdego
człowieka. Szkoda, by lęk uniemożliwił nam chociażby podjęcie próby stworzenia
czegoś tak pięknego i uskrzydlającego jak dobry związek z osobą, która wydaje się
być naszą bratnią duszą.

autor: Katarzyna Kosior, studentka V roku psychologii

Jeśli temat tego artykułu dotyczy również Twoich problemów, zapraszamy do kontaktu z nami pod adresem psycholog@kochamzabardzo.pl
Zachęcamy również do zainteresowania się programem spotkań w grupach terapeutycznych, wsparcia czy rozwoju osobistego prowadzonych przez naszych specjalistów.
Szczegółowe informacje: kochamzabardzo.pl/grupy

 

Dodano: 27 lipca 2013
blog comments powered by Disqus